چند شبی است مریخ و مشتری و ماه در یک راستا هستند. صبح که آسمان لاجوردی است و خیال روشن شدن دارد می‌بینمشان و بعد دوباره از خودم خواهش می‌کنم به امیدی، بیهوده زنده ماندنم را تحمل کنم. شاید روزی از بالای ماه، زمین را دیدم و از این همه بیهودگی و بی‌چرا زیستن، باز گریستم.