پنجره را باز کردم. نسیم خنکی می وزد. هوا ابری است. اما نور خورشید می تابد رویم . روی چشمهایم . پرده کنار می رود. نور و سایه باهام بازی می کنند. 

بی فکری و بی خیالی.

انگار من همیشه تنها بوده ام. 

چقدر خوب است.

حتی اگر کمی از حرفهای همسن های خودم ناراحت شوم.

۱۴۰۰/۴/۲۶

نخوابیده ام. از وقتی رفته ام در قطار تا همین الان. چطور می شود که این قدر نخوابم؟  از هیجان این تجربه ناب بعد از ده سال، تنهایی نصفه و نیمه ای که در این چند روز دارم. می روم و می آیم. در خیال خودم رویا می بافم و هر کار دوست داشته باشم می کنم. بلند بلند می خندم و حرفهای سکسی می زنم. هیچ حد و مرزی در استفاده کلمات ندارم. دارم خودم را محک می زنم که تا کجا می توانم پیش بروم. 

باز فرو می روم در ته ته های خودم.

۱۴۰۰/۴/۲۳

چند روز همه چیز را می گذارم کنار، سوار قطار می شوم. از شهرم دور می شوم. در راهروهای قطار چمدانم را می کشم و می رسم به کوپه خالی. در را باز می کنم . دریچه ای تازه باز می شود. زمینها روبه رویم سبز می شوند. چوپان با گوسفندهایش ، گندم ها، ریل ها در هم می دوند. دشت ها می آیند جلوی چشمهایم. بعد جلوتر کوه ها. کوه های خاکستری ، خیره می شوم به راه. ریل و تلق و تلوق قطار. هیجان سفری بدون کسی که ازت چیزی بخواهد. صدایت کند مامان. یا به نام بخواندت. 

می خواهم بروم توی خودم، خودم که به تعریف تو بد نیست، خوب نیست، من چیم ؟ کیم؟ می خواهم چکار کنم؟ چکار کرده ام؟ چه می خواهم؟ 

به خدا الان وقتی ماه را دیدم که با تک ستاره که در قلب آسمان می درخشد قلبم ریخت. چقدر کوچکم. چقدر دوست دارم برای همه دنیا دوست داشتنی و جذاب باشم. چقدر تمام وجودم می تواند از خشم خالی باشد و دوست بدارد. چقدر می توانم از این دریچه همه چیز را رنگی و قشنگ ببینم. وقتی که گفتی چطوری زده بودم کنار، گوشیم افتاده بود صندلی عقب، نمی توانستم در حین رانندگی گوشیم که نمی دانم چطور رفته بود عقب را بر دارم. همان موقع از جلوی یک صحنه تصادف رد شده بودم. ترسیدم. راهنما زدم و در خط های راه راه اتوبان ایستادم. تو بودی.  باید بهت می گفتم که من به همین زندگی که آرام آرام و سلانه سلانه جلو می رود، راضیم. به همین ها قانعم که بعد از سالها بدستش آورده ام. بهت می گفتم که دوست داشتن تو ، نیروی من برای جلو رفتن است. 

قطار تکانم می دهد. تکانهایی ممتد و یکنواخت که نمی گذارد بخوابم. آمده ام نخوابم. آمده ام بیدار باشم. 

۱۴۰۰/۴/۲۳

دیشب تا صبح خوابهای عجیبی دیدم اما چیزی که یادم مانده ، قفل شدن دندانهایم بود. نمی دانم خواب بود یا واقعیت اما دندانهایم در هم گره می خورد و بهم می چسبید. 

شاید به خاطر آزار دیدار دیشب ، حرفهای تکراری و فرسایشی و طاقت فرسایش بود که این طور در خواب آزاردهنده شد . 

۱۴۰۰/۴/۲۲

خوابم نمی برد. من برای نوشتن احتیاج دارم به زمان حال. و دخترکم در زمان حال زندگی می کند. حواسش به من است. ظرفهای نشسته و جمع و جور نکرده را مرتب می کند. او در زمان حال زندگی می کند . حتی در تمرین جمله سازی از زمان حال استفاده می کند. می کند. می خورد. می ریزد. نمی تواند بنویسد : بود. بوده است. شد. شده است. برای او همه چیز همین حالا اتفاق می افتد. در دنیای خودش می چرخد و رقصد. در دنیای خودش با شرورها می جنگد و ملکه همه می شود. او ادای من را در می آورد. کفش روفرشی می پوشد. پیراهن می پوشد و دوست دارد مثل من باشد می می هایش. دخترکم دارد هفت ساله می شود. 

ای هفت سالگی 

ای لحظه شگرف عزیمت

بعد از تو 

هر چه رفت 

در انبوهی از جنون و جهالت رفت...

قرار بود وقتی من چهل بشوم تو هم هفت ساله شوی.

چند روز دیگر تو در دنیای خودت می رسی به نقطه بلوغ و من 

شاید در دنیای خودم رسیده باشم به نقطه اوج.

آن شب که خواب دیدم مرده ام 

نگفتم که تو من را برگرداندی به زمین

دستانت را یکهو دورم حلقه کردی

وقتی در اوج بودم و داشتم می رفتم بالاتر و کهکشان توی چشمانم بود

من را برگرداندی.

نگذاشتی بروم.

انگار هنوز باید باشم.

فقط برای تو و به خاطر تو.

۱۴۰۰/۴/۱۲

دم دمای صبح وقتی یکهو بعد از دیدن فیلم غزل مسعود کیمیایی خوابم برد، 

خواب عجیبی دیدم. 

انگار جانم جدا شد و من از زمین کنده شدم. احساس کردم که مرده ام. با زمین بای بای می کردم و می گفتم خداحافظ با همان سرعتی که توی فیلمها ارواح بالا می روند، بالا می رفتم. بعد دستم را گذاشتم روی قلبم و با دیدن منظره ای که می دیدم گفتم آخ قلبم. ستاره ها و کهکشان، آسمان و همه هستی در برابرم بود. و من چنان مست شدم از دیدن چنین صحنه ای عجیب. باورم نمی شد. آرزویم بود. اما یاد خودم افتادم و ترسیدم. و به جسمم برگشتم. 

و خوابم تمام شد. و همه آن شکوه یکهو خاموش شد. 

بیدار که شدم حس کردم شاید قرار بوده مرگ را امتحان کنم من که این قدر از مرگ می ترسم و آن چنان  هم ترسناک نبود.

۱۴۰۰/۴/۱۰

از صدای باد بیدار شدم.

باد بی سامان لابه لای شاخه های تبریزی ها و گردو می پیچد و مثل اینکه دانه های باران رویشان می ریزد. با این همه ابر که روشنایی ماه را گرفته است، با این همه باد 

بارانی نیست.

۱۴۰۰/۴/۱۰

دارم از خستگی می میرم. فقط دارم از خودم کار می کشم. سه ساعت فقط با بابا رفتیم دکتر چشم، می خواست ببیند چرا چشمهایش می سوزد، من را نشاند توی ماشینش ، دوبله ، خودش رفت نوبت گرفت. من زیر باد کولر هی کتاب خواندم. صفحه به صفحه جلو رفتم. هی می خواستم زنگ بزنم به تو اما دوباره خودم را مشغول کتاب می کردم. رسیدم به صفحه صد و پنج. آن وقت بابا رسید با شامپوی شستشوی چشم و قطره و پماد. تنم خورد و خمیر شده بود. 

امروز اون وسط ها که از کلاس آمدم و نرفته بودم دکتر نوزاد خوشبوی این روزهایم را بغل زده بودم و توی بغلم هی قان و قون می کرد. دلم برایش ضعف می رفت. نی نی کوچک عمه توی بغلم خوابیده بود. آرام تکانش می دادم. 

و فقط لحظات نجات دهنده ام بود.

۱۴۰۰/۴/۹

عصر اولین کنکور یادم نیست. رفتم شهربازی یا چی. یادم آمد. هجده تیر بود. جمهوری را بسته بودند. خیابان پر بود از موتوری. آن موقع نفهمیدم چه خبر بوده. اما فردایش کنکور داشتم. مثلا خیلی خوانده بودم. خرخوانی الکی که در رشته ریاضی بدرد نمی خورد. آن موقع هنوز اینقدر کانون قلمچی مد نبود. من کلاس کنکور نرفته بودم. هر چه بود از مدرسه غیرانتفاعیم بود و خودم. یادم نیست کجا افتادم. مدرسه ای بزرگ یا دانشگاهی دور. در شهران یا شهرآرا که همیشه این دو تا را با هم قاطی می کنم هنوز. ظهر که کنکور تمام شد من گم شده بودم. می خواستم یک جوری خودم را برسانم زیر پل گیشا. باید برمی گشتم شهرک . تفتیده و عرق کرده در خیابان ها پیاده راه می رفتم و می پرسیدم.

کنکور دوم خیلی فرق داشت. شش سال گذشته بود . کلاس کنکور رفته بودم. خیلی تلاش کرده بودم و رشته ای جدید را برای خودم به سختی اما با علاقه درونی کرده بودم.جمعه های سخت و سرد برای امتحان قلمچی پا شده بودم رفته بودم آتلیه کنکور استاد جعفری نازنینم. در کلاسها با ذوق و عشق شرکت کرده بودم و هیجان و استرس داشتم. شب قبلش دلشوره گرفته بودم. تنها حامیم که بهم امید می داد میم بود. تند تند دستشویی می رفتم و دعا دعا می کردم موقع کنکور دستشویی نداشته باشم. صندلیم برای دست چپ بودنم اوکی باشد که معمولا نبود. در یک اتاقی افتادم که همه دست چپ بودند انگار. 

من هر بار تلاش کرده بودم اما دومین بار  با انگیزه و نیروی عشق بود که زندگیم را تغییر داد.

۱۴۰۰/۴/۸

تاصبح نخوابیدم و این از حیرت گذشته بود. از بی خوابی گذشته بودم. از فکرهای آشفته و از وسواس ذهنی داشتم به جنون می رسیدم اما

بالاخره

صبح شد و 

زنده ماندم