سوال بی جواب

چرا باید از رفتار و اعمال یک مرد به میزان علاقه اش پی برد ؟ چرا در کنار کارهایش با یک جمله ساده نمی گوید دوستت دارم ؟ و از همین جا همه سوءتفاهم ها را به جان زن می اندازد .

از مرز پرگهر

/ فروغ فرخ‌زاد

فاتح شدم!
خود را به ثبت رساندم!
خود را به نامی در یک شناسنامه مزین کردم
و هستی‌ام به یک شماره مشخص شد
پس زنده ‌باد ششصد و هفتاد و هشت
صادره از بخش پنج، ساکن تهران
*
دیگر خیالم از همه‌سو راحت است
آغوش مهربان مام ‌وطن
پستانک سوابق پُرافتخار تاریخی
لالایی تمدن و فرهنگ
و جق و جق جقجقة قانون
آه‌، خیالم از همه‌سو راحت است
از فرط شادمانی
رفتم کنار پنجره، با اشتیاق
ششصد و هفتاد و هشت بار هوا را
که از غبار پِهِن
و بوی خاکروبه و ادرار، منقبض شده بود
درون سینه فرودادم
و زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاری
و روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم:
«فروغ فرخ‌زاد»
*
در سرزمین شعر و گل و بلبل
موهبتی‌ست زیستن،‌ آن هم
وقتی که واقعیت موجود بودن تو
پس از سال‌های سال پذیرفته می‌‌شود
جایی که من
با اولین نگاه رسمی‌ام از لای پرده ششصد و هفتاد و هشت شاعر را می‌بینم
که حقه‌بازها همه در هیئت غریب‌ گدایان
در لای خاکروبه‌، به‌دنبال وزن و قافیه می‌گردند
و از صدای اولین قدم رسمی‌ام
یک‌باره از میان لجن‌زارهای تیره، ششصد و هفتاد و هشت بلبل مرموز
که از سر تفنن، خود را
شکل ششصد و هفتاد و هشت کلاغ سیاه پیر درآورده‌اند
با تنبلی به سوی حاشیة روز می‌پرند
و اولین نفس‌ زدن رسمی‌ام
آغشته می‌شود به بوی ششصد و هفتاد و هشت شاخه گل سرخ
محصول کارخانجات عظیم پلاسکو...
*
موهبتی‌ست زیستن،‌ آری
در زادگاه شیخ ابودلقکِ کمانچه‌کشِ فوری
و شیخ ای‌دل‌ای‌دلِ تنبک‌تبارِ تنبوری
شهر ستارگان گران‌وزنِ ساق و [...] و پشت جلد و هنر
گهوارة مؤلفان فلسفة «ای بابا، به من چه، ولش کن»
مهد مسابقات المپیک هوش وای!
جایی که دست به هر دستگاه نقلی تصویر و صوت می‌زنی، از آن
بوق نبوغ نابغه‌ای تازه‌سال می‌آید
و برگزیدگان فکری ملت
که وقتی در کلاس اکابر حضور می‌یابند
هریک به روی سینه ششصد و هفتاد و هشت کباب‌پز برقی
و بر دو دست، ششصد و هفتاد و هشت ساعت ناوزر ردیف کرده و می‌دانند
که ناتوانی از خواص تهی‌کیسه بودن است، نه نادانی
*
فاتح شدم، بله فاتح شدم!
اکنون به شادمانی این فتح
در پای آینه با افتخار
ششصد و هفتاد و هشت شمع نسیه می‌افروزم
و می‌پرم به روی طاقچه تا با اجازه چند کلامی
درباره فوائد قانونی حیات، به ‌عرض حضورتان برسانم
و اولین کلنگ ساختمان رفیع زندگی‌ام را
همواره با طنین کف‌زدنی پرشور
بر فرق ‌فرق خویش بکوبم
من زنده‌ام
بله، ماننده زنده‌رود که یک‌روز زنده بود
و از تمام آن‌چه که در انحصار مردم زنده‌‌ست، بهره خواهم برد
من می‌توانم از فردا
در کوچه‌های شهر که سرشار از مواهب ملّی‌ست
و در میان سایه‌های سبک‌بار تیرهای تلگراف
گردش‌کنان قدم بردارم
و با غرور ششصد و هفتاد و هشت بار
به دیوار مستراح‌های عمومی بنویسم:
«خط نوشتم که خر کند خنده»
من ‌می‌توانم از فردا
هم‌چون وطن‌پرست غیوری
از ایده‌آل عظیمی که اجتماع
هر چارشنبه بعدازظهر، آن را با اشتیاق و دلهره دنبال می‌کند
در قلب و مغز خویش سهمی از آن داشته باشم:
هزار هوس‌پَرور هزار ریالی
که می‌توان به مصرف یخچال و مبل و پرده رساندش
یا آن‌که در ازای ششصد و هفتاد و هشت رأی طبیعی
آن را شبی به ششصد و هفتاد و هشت مرد وطن بخشید
من می‌توانم از فردا
در پستوی مغازة خاچیک
بعد از فروکشیدن چندین نفس ز چند گرم جنس دست‌اوّل خالص
و صرف چند بادیه پپسی‌کولای ناخالص
و پخش چند یاحق و یاهو و وغ‌وغ و هوهو
رسماً به مجمع فضلای فکور و فضله‌های فاضل روشنفکر
و پیران مکتب داخ‌داخ تاراخ‌تاراخ بپیوندم
و طرح اولین رمان بزرگم را
که در حوالی سنة یکهزار و ششصد و هفتاد و هشت شمسی تبریزی
رسماً به زیر دستگاه تهی‌دست چاپ خواهد رفت
بر هردو پشت ششصد و هفتاد و هشت پاکت
اشنوی اصل ویژه بریزم
من می‌توانم از فردا
با اعتماد کامل
خود را برای ششصد و هفتاد و هشت دوره به یک دستگاه مَسند مخمل‌پوش
در مجلس تجمّع و تأمین آتیه
یا مجلس سپاس و ثنا میهمان کنم
زیرا که من تمام مندرجات مجلة هنر و دانش
و تملق و کرنش را می‌خوانم
و شیوة «درست نوشتن» را می‌دانم
من در میان تودة سازنده‌ای قدم به عرصة هستی نهاده‌ام
که گرچه نان ندارد، اما به جای آن
میدان دید باز و وسیعی دارد
که مرزهای فعلی جغرافیایی‌اش
از جانب شمال، به میدان پُرطراوت و سرسبز تیر
و از جنوب، به میدان باستانی اعدام
و در مناطق پرازدحام به میدان توپخانه رسیده‌ست
و در پناه آسمان درخشان و امن امنیتش
از صبح تا غروب، ششصد و هفتاد و هشت قُوی قَوی‌هیکلِ گچی
به اتفاق ششصد و هفتاد و هشت فرشته
ـ آن‌هم فرشتة از خاک و گل سرشته
به تبلیغ طرح‌های سکون و سکوت مشغولند
*
فاتح شدم، بله فاتح شدم!
پس زنده ‌باد ششصد و هفتاد و هشت صادره از بخش پنج، ساکن تهران
که در پناه پشتکار و اراده
به آن‌چنان مقام رفیعی رسیده است که در چارچوب پنجره‌ای
در ارتقاع ششصد و هفتاد و هشت متری سطح زمین قرار گرفته‌ست
و افتخار این را دارد
که می‌تواند از همین دریچه نه از راه پلکان خود را
دیوانه‌وار به دامان مهربان مام وطن سرنگون کند
و آخرین وصیتش این است
که در ازای ششصد و هفتاد و هشت سکه، حضرت استاد آبراهام صهبا
مرثیه‌ای به قافیة کشک در رثای حیاتش رقم زند!

من همان شعر بلندم

تجربه

زن گفت وقتی با کسی که دوست داری بخوابی تازه خودت را می شناسی و از خودت خوشت می آید . انگار عاشق خودت می شوی و یک جور حس خوبی زیر پوستت ، رگ و ریشه ات می دود .

time

تو که اینجا نیستی ، خودت را با ساعت من ، در این شهر ابری بارانی تنظیم کرده ای و انگار که دلت تنگ شده باشد برای هوای اینجا . و من که از تو اینهمه دورم همه اش توی ذهنم کوچکم حساب می کنم و ساعت ها را جلو و عقب می کشم تا بفهمم کجای روزی ؟ دیشب بعد از مدت ها گریه کردم و چقدر برای روح خسته درب و داغانم خوب بود که این چنین گرم ، اشک ها روی صورتم بلغزند و خودم هم باورم نمی شد و همه اش امسال فکر می کردم که اشکهایم تمام شده اند . به صدای رعد و برق گوش می دهم و هوای تازه را به ریه می کشم . کتاب تنهایی پرهیاهو را می گیرم جلوی صورتم که کسی اشک هایم را نبیند و تند تند کلمات مرد سی و پنج ساله ای که کاغذها را در دخمه خود خمیر می کند را می خوانم و چقدر زیاد با او هم ذات پنداری می کنم . گاهی چقدر خوشبختم و گاهی هم به همان اندازه بزرگ خوشبختیم ، بدبختم . و این را هم باز هیچ کس نفهمید .

من با برگ های بهاری که سبز شدند ، سبز شدم اما هیچ کس نفهمید .

nightmare

من در بی خوابی های شبانه و اندوه تنهایی نمی دانم دنبال چه چیزی می گردم ، دنبال خودم می گردم ؟ یا دنبال آرزوهای بی سر و ته ام . بی خوابی ها آشفته ام می کند روزها . خواب های کابوس وارم ... 

همه اش داد می زدم دست از سرم بردار و تو که همچون روحی زرد و نحیف شده بودی فریادهای من را می شنیدی .توی خواب هم دیگر نمی خواهمت .

بیست و چهار اسفندهشتاد و هشت

کسی هست که شوهر زنی باشد بلند پرواز و زیاده خواه ؛ زنی که نمی تواند از رویاهایش دست بکشد ؟ آیا مردی پیدا می شود که آرزوها و اشتیاق زنی را سرکوب نکند ‍؟ همراهش باشد . به هیجاناتش پاسخ دهد . مردی هست ؟

وداع

نمی توانستم تمام احساسم را از نیامدنش در یک اس ام اس جا بدهم و برایت بنویسم که چقدر درد کشیدم آنروز . فقط نوشتم که نیامد و ازش بدم می آید . قرار نبود کینه در دلم جای بگیرد . من هیچ وقت از کسی کینه ندارم و این اولین بار بود که نوشتم ازش متنفرم و تو از آن سر دنیا پیغام دادی که هیچ وقت از کسی متنفر نباش . می دانم . اما این روزها کنار دریا موقع پیاده روی دوچرخه سواری غروب و شب هر بار که فکر کردم نتوانستم فراموش کنم و البته دیگر فراموش کردم و روزهای گذشته را پاره کردم ریختم دور و روزهای تازه را با فراموشی آغاز کردم و به ریش خودم و خودت و همه دنیا خندیدم و بی خیال طی کردم .همه بهم گفتند خوش بگذران و بخند و خوب باش و با سال جدید زندگی جدیدم را آغاز کردم و فکر کردم که تو مردی و دیگر نیستی .