دلم برای خودم سوخت. مثل بچه‌ها که از غصه دیگر با بقیه حرف نمی‌زنند، سرم را بردم زیر ملافه، مردخانه هم فهمیده بود. می‌خواست بغلم کند. می‌خواست باهام حرف بزند اما من بغل او را نمی‌خواستم، صدای او را نمی‌خواستم. چشمانم را بستم. صدای تو برگشت. نگاه تو برگشت. با درد و اندوه فراوان.