عصر بعد از ناهار بیهوش شدم. چطور می شود در هوا گردی پخش باشد که صداها را نشنوی و بعد هم چشمانت بسته شوند و مغزت خاموش شود و دیگر به چیزی فکر نکنی؟ دقیقا برای من اینطور شد که وقتی بیدار شدم نزدیک به هفت عصر بود و داشت شب می شد. دیگر نتوانستم بروم پیاده روی روی پشت بام چون مشقهای دخترک دقیقا تا ساعت نه شب طول کشید که آن موقع هم باید ارسال شود. می خواستم حمام بروم و غسل کنم که دیدم هنوز لکه های کمرنگی باقی مانده. با اینکه تا قرص را شروع کردم از آن حجم خونریزی شدید کم شد اما هنوز باید صبر کنم. بعد هم چای عصرانه و کمی نان و پنیر به جای شام و شد زمان نوشتن کارنامه دو کلاس آنلاینی که تمام شده. 

یک کلاس را نوشتم. نوشتن کارنامه سخت است چون باید دو جمله توصیفی دریاره بچه بنویسم. و امسال هم به خاطر کرونا همه ارزشیابی ها را مورد پسند خانواده و مدرسه نوشتم. 

حالا خوابم نمی برد و صبح هم کلاس دارم. دارم پادکست گوش می دهم ، می نویسم و کارنامه آن یکی کلاس را تکمیل می کنم. 

چرخه رنج: حسرت نداشته ها و ملال از داشته ها. درباره نظریه شوپنهاور. شوپنهاور می گوید در حسرت لذتهای جدید هستیم و وقتی به لذت می رسیم دچار ملال می شویم و ملال مقدمه حسرتهای بعدی است  ...حتی اهداف زندگی را بر پایه حسرتها پایه گذاری می کنیم. 

این چرخه برای ما تعیین تکلیف می کند . بار آزادی را از دوشمان می گیرد.

چطور می توانیم ازش بیرون بیاییم: بیرون آمدن از چرخه ملال و حسرت با زندگی در لحظه اکنون امکان پذیر می شود. هر چه دارم ارزشمند است و هر چه ندارم بی اهمیت است. با حضور در لحظه اکنون ، ملالی وجود ندارد که مربوط به گذشته است. در لحظه اکنون آینده ای وجود ندارد و حسرتی نمی ماند.

راهبی که هر روز سیب می خورد ، هر روز در مواجهه با سیب شگفت زده می شد. ایمان به لحظه اکنون باعث لذت بردن از خوردن سیب در راهب می شد. 

ملال و عادت باعث می شود از دنیا لذت نبریم. 

«نمی دهند اجازت مرا به سیر و سفر

نسیم باد مصلی و آب رکن آباد»

حافظ هر لحظه شگفت زده بوده.

منم هر بار دیدن درختهای ارغوان که پیچ خانه را صورتی کرده ، شگفت زده می شوم .

درختانی که آنقدر زیبا هستند که هر جا می بینمشان دلم پر از شادی می شود. پر از بهار و انرژی و امید .امیدوارم همیشه شگفت زده بمانم. 

۲۳فروردین ۱۴۰۰