اتودی برای زنده گی!!

آمدن دوشنبه سپیده دوشنبه می زند یعنی رفتن تا مرز جنون خود کشی ؛ رها نمی کتد و مجال فکر نمی دهد تا خود سپیده سه شنبه کابوس دیدن ؛  زنده گی بیداد می کند دوشنبه که می آید نباید بخندی ؛ حالا زیاد هم فرق نمی کند چون یک جعبه دستمال کاغذی تمام خواهد شد . گوینده رادیو صبح بخیر را فریاد می کند تصویر پریدن از پل عابر و له شدن زیر ماشین یک راننده نگون بخت ؛ تا رگه های طلوع پیدا شود جنون خودکشی رها نمی کند و مجال فکر نمی دهد مجری تلویزیون ورزش را توصیه می کند  یا پیچاندن شیر گاز و خشک شدن بر روی کتاب بوف کور یا یک اشاره کافی است تا تیغ خون به پا کند؛ سایه ها بلندتر می شوند جنون مرگ رها نمی کند و مجال فکر نمی دهد ؛ هیاهو در شهر ؛ پلهای عابر پیاده ؛ تاکسیها ؛ زن و مرد ؛ با عجله عبور می کنند؛ (خب که چی؟) سیانور و یک لیوان آب و لحظه ای پس از آن تاریکی و ظلمت ؛ دردی هم ندارد ؛ راههای زیادی برای نفس نکشیدن هست ؛  آغاز زنده گی و پایان نامیدی ؛ ولی برای زنده گی دیوار بلندی پیداست . کمی شجاعت می خواهد و گرنه ذره ذره زجرکش می شوی و شاید سپیده دم سه شنبه ای اتفاق بیفتد ! ( آخر شنیده ام بیشتر خودکشی ها صبح اتفاق می افتد چون فرد می بیند همان زنده گی سگیش شروع شده ) منتظر سه شنبه پررنگ دیگری هستی !

پ ن ۱ :قیصر امین پور درگذشت!

پ ن ۲ :نمایشگاه بافت

free

سوت بزن ؛دستهایت را از زور سرما بکن توی جیبهات مثل گردنت که فرو می بری در یقه ات؛سیگارت را آتش بزن ؛ با کبریت بی خطر ؛ و بعد با صدای بلند بخوان من از آن روز که در بند توام آزادم ؛برای همین زندگی سگیت بخوان ؛دلم نمی خواهد دیگر زنده باشم ؛ چه اهمیتی دارد ؛ پدری از خودکشی دخترش ککش هم نمی گزد بلکه خوشحال است از تمام مخارجی که دیگر نمی دهد؛نوش به سلامتی مرگ! می خواهم صد سال سیاه از یادت بروم ؛ بروم توی گور زلف بر باد بدهم ؛ به درک؛ با همه کس می می خورم تا جگرت خون شود ؛ تا سر بگذاری به بیابان و باز هم دل ای دل بخوانی ؛حالا آرامتر سوت بزن تا برای همیشه خوابم ببرد؛تف به زنده گی ؛ هم اکنون در حجره ام با مرگ هم آغوش می شوم و چقدر خوب شد مار ؛گیاه جاودانگی را خورد ( چقدر گیل گمش احمق بود که بدنبال جاودانگی می گشت) وگرنه از این هزار سال بیشتر عمر می کردم ؛حداقل بگذار دو ساعت بدون کابوس بخوابم ؛ این که می شود ؟

بیداری

دیوانه ام مپندار؛

در لحظاتی که هیچ صدایی نیست ؛ هیچ نوری نیست جز شعله قد کشیده شمع ؛

اگر لبخند می زنم در پس خاطره های نیم سوخته ؛

اگر با تک ستاره قاب پنجره اتاقم 

راز دل می گویم

و یخ دستانم با گرمای صدای تو آب می شود ؛

دیوانه ام مپندار

اگر روی کاغذ سفید ؛ برایت می نویسم ؛ با مداد سیاه ؛ هنوز دوستت دارم ؛

پ ن : شاید به گوش خدا برسد .

جای من خالی است ؛

کاش تمام دغدغه ام

کیف نوی اول مهرم بود ؛

که در اتوبوس جا ماند .

بازی

مانا دعوتم کرده به بازی بهترین مطلب. همه مطالبم را خیلی دوست دارم . خود شیفته نیستم . خیلی هم خوب نمی نویسم اما دوستشان دارم . چون لحظات زندگیم هستند ؛چه تلخ چه شیرین .

و این یکی را از همه بیشتر دوست می دارم .

منم مریم ؛ بلانش ؛ هاله ؛ ملاحت و لوتوس را به این بازی دعوت می کنم .

عینک دودی

امروز پوست سرم را کندند ؛ لعنت به تو جاسبی.به دانشگاه آزاد . دانشکده علوم تهران مرکز .چه خوب که تو نبودی اشک های احمقانه ام را ببینی .عینک زدم و تا سر فلسطین بغض کردم و گریه کردم . بالاخره تمام شد . این فوق دیپلم لعنتی جایزه این اشکها شد .

حالا که رسید به صد تا دستمال آبی بردار.

می خواستم وقتی بازدید کننده ها به صد هزار تا برسد بنویسم اما ای میلی دریافت کردم که بسیار خوشحالم کرد و نتوانستم صبر کنم . تا صد هزار تا هم راهی نمانده .شاید کسانی که خواننده ها ی قدیمی بدون امضاء باشند بهار خاتون را یادشان باشد . ای میل زیر از بهار بدستم رسید.امیدوارم هر چه زودتر وبلاگش را منتقل کند.

Salam Faezeh jan

Merc az e-mailet , cheghadr khoshhal shodam ke be yaadam

boodi

webloget che khoshgel shode

etefaghan be in fekram ke 2bare benvisam

age 2bare neveshtam , hatman oonja mofasal minevisam ke chikar mikonam va kojaam 

(:

shad o salem o sabz bashi ishalla

ب مثل

برشت ُ باخ ُ بنفشه ...

بنفشه آفریقایی

گلهای یاس تمام شد 

 بس نیست ؟

 حالا نوبت توست که زجرم دهی !

غنچه های تو سر بالا آورده ،

 مرهمی است بر ذق ذق تنهاییم ،

 چه فایده ،

 درمان موقت برای فرو رفتن در قعر ِ زندگی  ِسیاه.

پ ن : تا حالا طبقه پانزدهم هتل شرایتون چای بعدازظهرت را سر کشیده ای؟